Është koha kur trashëgimi të ndryshme fetare, trashëgimi të shumë kulturave dhe popujve po analizohen imtësisht, debatohet rreth tyre e në shumë raste edhe denoncohen, ndërkohë që ne muslimanët kemi të drejtën sublime, që pikërisht çështjen e trashëgimisë ta paraqesim si njërën nga vlerat, me të cilën plotësisht natyrshëm krenohemi. 

Nuk duhet të lejojmë e as të guxojmë të lejojmë, që turbullirat e zamanit të na mohojnë historinë tonë të lavdishme, duke mëtuar kësisoj të na lënë të pavetëdijshëm për thesarin e vërtetë që zotërojmë si Ummet, thesar trashëgimie, që tek shumë qytetërime shkakton zili. 

Ekziston apo jo fundamentalizmi islam tek shqiptarët!? Kjo pyetje deri para disa vite bëhej nga e gjithë bota, e cila tani më veçse e ka kuptuar se “fundamentalizmi islam tek shqiptarët” është propagandë serbe dhe vetëm një gënjeshtër e kulluar. Kur akademik Rexhep Qosja, para thuajse 17 viteve kishte dhënë një intervistë, të cilën e titulluan: “Përvojë për brezat e ardhshëm”, kur flet për propagandën antishqiptare të serbëve thotë: “Për më tepër, kohë pas kohe ajo propagandë i shpall shqiptarët edhe rrezikues të Evropës: shqiptarët me natalitetin e tyre, në njërën anën, kurse me fundamentalizmin islam, në anën tjetër, rrezikojnë Evropën!” dhe më pas akademik Qosja sqaron se: “Të gjitha republikat e kanë parë herët se këto pohime janë gënjeshtra të orkestruara mirë”[1], e që sot dihet mirëfilli se asnjë shtet në Botë s’i identifikon shqiptarët e Kosovës e as  të Shqipërisë si fundamentalistë islamë.

Gjendja aktuale e të rinjve tanë vazhdon që të mbetet gjithnjë një nga problemet më shqetësuese; është një çështje në rend të ditës, arsye për të cilën është e udhës dhe e domosdoshme që institucionet përkatëse, si shkollat, organizatat apo qendrat arsimore të tregohen të vëmendshme ndaj problemeve, me të cilat po përballen të rinjtë e vendeve tona, sepse përmes këtyre institucioneve edukative arrihet më lehtë të evitohen sjelljet negative të të rinjve.

Fjala “Ambicie” nënkupton të dëshirosh diçka, ta ëndërrosh dhe të punosh pa ndërprerje për arritjen e saj. Ndërsa ambicie e lartë, sipas Ibën Kajimit është: Arritja tek kënaqësia e All-llahut, duke mos të penguar asgjë nga arritja e një dëshire të tillë. 

Andaj, ambicia është një shtytës i brendshëm, që secili besimtar duhet ta ketë në brendësinë e tij, që ta shtyjë kah çdo adhurim, për të cilin ka urdhëruar All-llahu dhe me të cilin Ai është i kënaqur. 

Le të mendojmë së bashku për fjalët e All-llahut të Lartësuar:

“E ata që përgatitin dredhi të këqija, për ata është një dënim i rëndë dhe dredhia e tyre është e zhdukur.”[1]
“Ata bënin plane, e All-llahu i asgjësonte, se All-llahu është më i miri që asgjëson (dredhitë).”[2]
“(megjithatë) Ata përgatitën kurthin e tyre, por kurthi i tyre gjendet në duar të All-llahut, qoftë ai kurthi i tyre që shkulen edhe kodrat nga ai.”[3]
“Ata përgatitën një kurth e Ne ua shpërblyem kurthin duke mos e hetuar ata. Pra, vështro se çfarë ishte përfundimi i dredhisë së tyre. Në të vërtetë, Ne zhdukëm të gjithë ata dhe popullin e tyre. E këto janë shtëpitë e tyre të mbetura shkret për shkak të mizorisë së tyre. E nuk ka dyshim se në këtë (rrënim) për një popull që kupton ka argument.”[4]
“Edhe ata që ishin para tyre vënë intriga. Po All-llahu rrënoi në themel ndërtimet e tyre (intrigat) dhe kulmi u shemb mbi ta, dhe ashtu u erdhi dënimi kah nuk e kujtuan.”[5]

I Dërguari i All-llahut, lavdërimi dhe shpëtimi i All-llahut qofshin mbi të, ka thënë:

“Njeriu (zakonisht) është në fenë e shokut të tij, kështu që shikoni me kë po shoqëroheni (miqësoheni)”.

Cili është kuptimi i mirëfilltë i shokut? Jam i sigurt se, nëse ne pyesim veten për këtë, shumë nga ne nuk do të munden t’i përgjigjen në formën e duhur. Shumë njerëz i shohin shokët e tyre si njerëz që i ruajnë sekretin, dikush që flet me ty në telefon, dikujt që i beson, dikë me të cilin kënaqesh dhe rri etj. Por ky lloj shoqërie nuk është i afërt me llojin e shoqërisë që përmendet në Kur’anin famëlartë. All-llahu, i Lartësuari, thotë: