2009 (Nr.67)

I Dërguari, salallahu alejhi ue selem, thotë: “Nëse bëni tregti me kamatë, i pasoni bishtat e lopëve dhe e lini xhihadin (luftën) në rrugë të Allahut, Ai do t’iu përçmojë dhe s’ka për ta larguar atë përçmim nga ju, derisa të ktheheni në fenë tuaj.”

Hadithin e përcjell Abdullah b. Omeri, Allahu qoftë i kënaqur me të dy, dhe e shënon Imam Ahmedi në “Musnedin” e tij me nr. 5007, 5562 dhe Ebu Davudi në “Sunen” me nr. 3462. Ky hadith nga dijetarët e kësaj shkence konsiderohet i saktë.

Rëndësia e hadithit:

Shumë besimtarë, por edhe qafirë, disa të mërzitur dhe me pesimizëm e të tjerë të gëzuar dhe me qëllim sfide apo përçmimi na pyesin: “Përse muslimanët sot janë aq të dobët kudo në botë, pse ata në çdo aspekt janë mbrapa të tjerëve, përse shumica e luftërave dhe e zullumit bëhet zakonisht në vendet ku jetojnë ata?” Këtë pyetje e pason pyetja tjetër shumë më e rëndësishme se e para, që është: “Si mund të dalin nga kriza që po e përjetojnë muslimanët” ?

Plani është që të vendosësh paraprakisht lidhur me atë që duhet vepruar në të ardhmen për të realizuar ndonjë synim të caktuar. Fatkeqësisht shumica e njerëzve largohen sa herë që dikush flet rreth planifikimit, ngaqë është krijuar bindja se kjo është një çështje që me të nuk merren njerëzit e thjeshtë, por vetëm diçka e politikanëve, udhëheqësve apo e administratorëve. Kjo është edhe arsyeja përse njerëzit nuk lexojnë për këtë temë, nuk flasin në mes vete, madje as nuk mendojnë për një gjë të tillë.

Përparimi është veprimi që ka si qëllim ndryshimin, përmirësimin dhe avancimin tek më e mira.

Personal nënkupton atë që është e veçantë dhe vetjake. Ka të bëjë me gjërat që lidhen posaçërisht me ty si njeri, e që përbëjnë dëshirat, veprimet, mendimet dhe veçoritë me të cilat karakterizohesh e dallohesh ti nga njerëzit e tjerë.

Allahu i Madhërishëm thotë: “Asnjë shpirti (njeriu) nuk i takon të vdesë veçse me lejen e Allahut, të shkruar në afatin e caktuar. Kush e dëshiron shpërblimin e kësaj bote, Ne i japim atij prej saj dhe kush dëshiron shpërblimin e botës tjetër, edhe atij do t’ia japim atë, kurse mirënjohësit Ne do t’i shpërblejmë. Sa e sa pejgamberë ka pasur, që së bashku me ata kanë luftuar turma të mëdha besimtarësh dhe për atë që i goditi në rrugën e Allahut, ata nuk u dobësuan dhe nuk u përulën. Allahu i do durimtarët. Fjala e tyre nuk ishte tjetër veçse: “Zoti ynë, na i fal mëkatet tona dhe lëshimet në punët tona, na forco këmbët tona (në luftë) dhe ndihmona kundër popullit jobesimtar! Ndaj Allahu ua dha atyre shpërblimin e kësaj bote dhe shpërblimin më të mirë të botës tjetër. Allahu i do punëmirët. O ju që keni besuar! Nëse u bindeni atyre që nuk kanë besuar, ata do t’ju kthejnë prapa aty ku ishit (në kufër) dhe atëherë do të jeni të humbur. Vetëm Allahu është Mbështetësi juaj dhe Ai është Ndihmësi më i mirë.” (Ali Imran 145-150).

Këto dy qëndrime shpirtërore dhe shumë ndikuese në jetë, janë të përhapura anekënd njerëzimit. Disa janë optimistë të mëdhenj aq të skajshëm saqë cilado përpjekje për t’ua shuar këtë optimizëm është e kotë, në anën tjetër gjejmë pesimistë – fatkeqësisht në numër më të madh – të mëdhenj, të cilët kanë humbur çdo shpresë se do të bëhet mirë, këta asnjëherë nuk shohin të bardhën.