(Skënderbeu tashmë ka rënë nga kali dhe po i mëshohet fuqishëm mitit të “nënë Terezës”. Shoqëria shqiptare po tregon se vuan për modelet e duhura për t’i ndjekur. Koha e shpatës ka mbaruar, ndërsa modeli kozmopolitan i “nënë Terezës”, nuk i përshtatet realitetit nacionalist që duan të përvijojnë shtetarët shqiptarë, kudo ku janë.)

Përpara pak kohësh të gjithë mediat e shkruara dhe elektronike shqiptare u përfshinë në një debat të fuqishëm mbi librin studimor “Skënderbeu” të studiuesit të shquar zviceran Oliver Jens Shmit. 

Para pak ditëve në Afrikën Jugore ka filluar kampionati botëror i futbollit. Njëherësh ky kampionat konsiderohet si gara më e rëndësishme e organizuar nga federata botërore e futbollit “FIFA”. Kjo garë organizohet në krye të çdo katër viteve dhe ka filluar për herë të parë në vitin 1930 duke përjashtuar dy kampionate; atë të vitit 1942 dhe 1946 për shkak të Luftës së Dytë Botërore. Shpenzimet për organizimin e një gare kapin shifrën e një miliard e gjysmë dollarë, duke iu referuar prononcimeve zyrtare të vetë FIFA-s.

Angazhimi me vullnet të paepur në kërkim të shpërblimeve të xhenetit është realiteti i besimtarëve përgjatë shekujve. Ata me vigjilencë dhe zgjuarsi i pengonin dhe i luftonin orvajtjet e djallit, që zemrat e tyre t’i lidhin me këtë botë kalimtare, t’i japin përparësi të përkohshmes para shpërblimit të pafund në kopshtet e xhenetit, të cilët janë përgatitur dhe zbukurohen për banorët e tyre. I Dërguari i Allahut, i zgjedhuri i njerëzimit, sal-lAllahu alejhi ue selem, natën e kalonte në këmbë, duke falur namaz me përunjësi, këmbët e tij ënjteshin... duke na dhënë kështu shembullin e falënderuesit që shpreson xhenetin. 

Nuk ka dyshim se xhelozia për fenë, më së shumti shfaqet atëherë kur marrin hov të këqijat, dobësohet jetësimi i fesë dhe neglizhohen mësimet e fesë. Në aso rrethanash, zemra e besimtarit është në gjendje të tretet, ashtu siç tretet kripa në ujë. Nuk do mend se gjendja e tanishme nuk është sikur para njëzet viteve, tridhjetë viteve apo më shumë. Po ashtu nuk do mend se dukuritë negative janë shtuar dhe janë përhapur, ndërkohë që ne jemi të urdhëruar që ta ndryshojmë të keqen. Po ashtu është e dijshme se ne duam dhe angazhohemi për ta ndryshuar të keqen dhe shpresojmë të mos jemi më pak xhelozë për fenë e Allahut sesa disa njerëz impulsivë, mirëpo ne i ftojmë të gjithë që të jemi të një fjale, i ftojmë ata që t’i konsolidojmë hapat tonë sipas parimeve të Sheriatit, i cili njeriun e mbron nga devijimi, e jo të jenë radhët tona të ndikuara nga egot dhe entuziazmi ynë. 

Dejvid Riçards, kreu i Armatës Britanike pyetjes, se kur do të tërhiqen trupat amerikane nga Afganistani tha: “Varet me kë flet për këtë gjë. Kjo nuk është vija zyrtare që vjen nga Shtëpia e Bardhë apo Pentagoni”, “Unë mendoj se ne mund të jemi të angazhuar në Afganistan nga tre deri në pesë vitet e ardhshme, dhe ky është mendim i Ministrisë së Mbrojtjes.” Edhe pse numri i forcave ushtarake që dominohen nga ato të SHBA-ve janë përmbi 150.000, kryengritja talebane vazhdon të jetë në formën më të mirë, që nga rrëzimi i tyre nga pushteti në vitin 2001. Sipas strategjisë së Obamës, trupat e SHBA-ve do të fillojnë tërheqjen graduale në Korrik të vitit 2011, duke ua dhënë udhëheqjen forcave qeveritare afgane. Ende nuk është i ditur numri i atyre që do të tërhiqen apo si do të ndodhë kjo. Trupat britanike kanë qenë të angazhuara kohëve të fundit në luftimet më të ashpra në krahinën e Helmandit. 

Jemi dëshmitarë të zhvillimeve të fundit në Kosovë që kulmuan me një shqetësim shumë të madh në radhët e komunitetit fetar musliman e që ka të bëjë me udhëzimin administrativ të lëshuar nga MASHT-i për ndalesën e mbajtjes së shamisë (mbulesës islame) në shkollat publike. Ky shqetësim ka rezultuar me një protestë masive të mbajtur në Prishtinë e që kishte si qëllim shprehjen e pakënaqësisë me këtë vendim. Një gjë interesante që e karakterizoi protestën ishte një maturi e skajshme e protestuesve, ndërsa organizatori u kujdes që edhe shishet plastike të ujit që kishin pirë protestuesit në atë ditë me vapë të mos mbeteshin në rrugë, duke treguar me këtë një kulturë që nuk e hasim edhe në shoqëritë më të ngritura.