O Zoti ynë, te Ti mbështetemi dhe Ty të drejtohemi dhe te Ti do të kthehemi[1]
رَّبَّنَا عَلَيْكَ تَوَكَّلْنَا وَإِلَيْكَ أَنَبْنَا وَإِلَيْكَ الْمَصِيرُ
(Rabena alejke tevekelna, ve ilejke enebna ve ilejkel mesir)
Komentim i lutjes
“Shembull i mrekullueshëm për ju është Ibrahimi dhe ata që kanë qenë me të, kur i thanë popullit të vet: “Ne jemi larg prej jush dhe prej atyre që i luteni ju, përveç Perëndisë, na nuk u besojmë juve dhe armiqësia e urrejtja midis nesh është e përhershme, përderisa të mos besoni se ekziston një Perëndi i vetëm”; por, përveç fjalës së Ibrahimit (për të mirën e babës së tij): “Unë do të kërkoj falje për ty, por nuk kam kurrfarë mundësie për të shpëtuar ty prej dënimit të Perëndisë”. O Zoti ynë, te Ti mbështetemi dhe Ty të drejtohemi dhe te Ti do të kthehemi.”
Pasi që Allahu i Madhëruar përmendi distancimin e Ibrahimit, alejhi selam, dhe të atyre që ishin me të prej jobesimtarëve, fjalëve e veprave të tyre, e ju shfaqën atyre këtë distancim derisa të besojnë në Allahun Një, ta njësojnë Atë në adhurim, e të mos i shoqërojnë Atij asgjë. Ata filluan t’i luten Allahut, me emrat e Tij të bukur, dhe me punët e tyre të mira, kështu që bashkuan mes dy çështjeve që e afrojnë robin tek Allahu, në formë përgjërimi për t’u pranuar lutja e tyre:
Buruar nga mbështetja, e të drejtuarit e tyre tek Allahu, e besimi në ditën e Kiametit. Pasi që këto atribute i do Allahu i Madhëruar, na nxiti dhe na e rikonfirmoi që t’i kemi për shembull, e të ndjekim traditën e tij, alejhi selam, dhe të atyre që ishim me të, përpos në istigfarin që ai e bëri për prindin e tij. Katadeja rreth këtij ajeti ka thënë: “Merreni për shembëlltyrë të në çdo gjë, pos në fjalët e tij për babain e vet “do të kërkoj falje për ty”, mos veproni sikur ai, sepse kjo lutje prej tij “ishte ka qenë vetëm për shkak të premtimit që ia kishte dhënë ai (Ibrahimi) atij”.”[2]
Pra, Allahu na porositi që ti pasojmë me fjalë me vepra dhe me lutje.
“te Ti mbështetemi”, pasi që deklaruan distancimin e tyre nga dhurimi i çdo gjëje pos Allahut, filluan t’i luten Atij me veprat më të sinqerta, me adhurimin e tyre ndaj Tij, si një parathënie e lutjes së tyre, që të jetë më afër pranimit; pra, o Zot, ne të mbështetemi për të gjitha çështjet tona; ato të vogla e të mëdha, dhe çdo gjë që Ty ta kemi dorëzuar.
“Ty të drejtohemi”, vetëm tek Ti kthehemi, dhe pranojmë mëkatet tona, e te askush tjetër pos Teje.
“dhe te Ti do të kthehemi”, tek Ti është përfundimi i rrugëtimit ditën kur do të na ringjallësh prej varreve, e të na tubosh në vendin e llogarisë.
Në këtë rast kur parafjala i paraprinë përemrit vetorë të ngjitur të vetes së dytë, tregon veçim, e përkufizim të mbështjetes, drejtimit dhe kthimit etëm tek Ai, në shenjë informimi për besimin e tyre të plotë.
Burimi: albislam.com
Përktheu: Shpend Zeneli
[1] Sureja Mumtehine, 4.
[2] E shënon Taberiu në tefsirin e tij, ndërsa Hikmet ibn Beshir ibn Jasin në tefsirin e tij thotë: “Zingjiri i këtij transmetimi është i mirë.”
