Allahu i madhëruar na urdhëron:
“فَاسْتَقِيمُوا إِلَيْهِ وَاسْتَغْفِرُوهُ”
“…Qëndroni në rrugën e drejtë që të çon tek Ai dhe kërkoni falje (prej Tij)…” (Fusilet: 6)
Istikame është një term i pasur që bashkon në vetvete:
-Besimin e palëkundur,
-Drejtësinë e vazhdueshme, dhe
-Devotshmërinë praktike në jetë.
Ajo është shtylla e udhëzimit, dhe pa të, besimi është i brishtë. Është rruga drejt Allahut pa shmangie, që kërkon përpjekje, istigfar dhe sinqeritet.
Lidhur me kuptimin e ajetit Ibn Rexhebi (rahimehullah) thotë:
“Në këtë ajet ka një tregues se patjetër do të ketë mangësi në qëndrueshmërinë e kërkuar, prandaj ajo duhet të plotësohet me istigfarin që përfshin pendimin dhe kthimin te drejtësia (qëndrueshmëria).”
Ibn Rexhebi na rikujton një të vërtetë të madhe: njeriu është i dobët dhe i papërsosur. Edhe në përpjekjen për istikame, ai shpesh herë gabon, lëshon pe, devijon ose bie në mëkate. Kjo është natyra njerëzore që Allahu e ka përshkruar:
“Njeriu është krijuar i dobët.” (Nisa: 28)
Kjo dobësi nuk e përjashton nga rruga, por kërkon nga ai të kompensojë mangësinë.
Istigfari – balancon dhe pastron rrugën
Allahu, me mëshirën e Tij, e ka bashkangjitur kërkimin e faljes me urdhrin për qëndrueshmëri:
“Qëndroni në rrugën e drejtë… dhe kërkoni falje.”
Ky kombinim është një udhëzim hyjnor për të ruajtur ekuilibrin: kur rrëshqet nga istikameja, mos u dëshpëro – por kërko falje dhe kthehu. Istigfari është mjeti i shpëtimit, rikthimi në kursin e drejtë.
Ky ajet dhe komentimi i tij nga Ibn Rexhebi tregon për përputhjen e bukur mes drejtësisë së Allahut dhe mëshirës së Tij. Ai të urdhëron për më të mirën (istikame), por e di që nuk je i përsosur, andaj të hap dyert e kthimit (istigfar).
Ky është thelbi i besimit: të përpiqesh vazhdimisht për më të mirën, duke mos harruar se shpresa dhe pendimi janë shoqërues të domosdoshëm.
26/07/2025
