Një mësuese nga shkolla fillore kërkon nga nxënësit e saj që të shkruajnë një ese rreth prindërve, djalit, kohës, çfarë do të dëshironin që Zoti të bënte për ta…
Në fund të ditës përderisa po i kontrollonte esetë, ajo lexoi njërën e cila e preku atë shumë shpirtërisht. Burri i saj, që po kalonte atypari e pa duke qarë dhe e pyeti:
– Çfarë ka ndodhur?
Ajo u përgjigj:
– Lexoje këtë. Është eseja e një prej nxënësve të mi.
“O Zot, sonte të lutem Ty për diçka të veçantë: Më fut mua brenda televizionit. Dua të zë vendin e tij. Të jetoj sikur TV në shtëpinë time. Të kem vendin tim special, dhe të kem familjen time rreth Meje. Që të më marrin seriozisht kur unë flas…. Dëshiroj të jem në qendër të vëmendjes dhe të më dëgjojnë pa më ndërprerë dhe pyetur. Unë dëshiroj të marr të njëjtin kujdes të veçantë që merr TV kur nuk punon. Të kem shoqërimin e babait tim kur ai vjen nga puna, madje edhe kur ai është i lodhur. Dhe dëshiroj që nëna ime të më dojë mua kur ajo është e pikëlluar dhe e mërzitur në vend se të më injorojë mua… Dhe… Unë dëshiroj që vëllezërit e mi të grinden për të qenë me mua… Unë dëshiroj të ndjej se familja ime len çdo gjë tjetër anash, prej tash e tutje, vetëm për të kaluar pak kohë me mua. Dhe e fundit por jo më e vogël, ma mundëso ti bëj të gjithë ata të lumtur dhe ti argëtojë…
Zot nuk kërkoj shumë prej Teje… Unë vetëm dëshiroj të jetoj si çdo TV.”
Në atë moment burri thotë:
– ‘Zoti im, i gjori fëmijë. Çfarë prindër të tmerrshëm!
Ajo ngriti shikimin drejt tij dhe tha:
– ‘Kjo ese është e djalit tonë!!!
Besnik ABRASHI
Burimi; albislam.com
Publikimii pare: 18/Korrik/2010
