1. Të jetë e sinqertë për Allahun.
2. Të fillosh me falënderim ndaj Allahut dhe lavdërim ndaj Tij, pastaj duke dërguar salavate mbi Pejgamberin (sal-lallahu alejhi ue sel-lem) si dhe të përfundosh me këtë.
3. Kërkimi dhe besimi i palëkundur në pranimin e tyre.
4. Insistimi në lutje dhe mosnxitimi.
5. Prezenca e zemrës në lutje.
6. Lutja të bëhet kur je në begati dhe vështirësi.
7. Ta lutësh vetëm Allahun Një.
8. Të mos lutet kundër për familjen, pasurinë, fëmijët dhe veten e tij.
9. Ulja e zërit gjatë lutjes ndërmjet uljes së zërit dhe shprehjes me zë.
10. Pranimi i gabimit dhe kërkimi i faljes për atë, pranimi dhe dëshmia e të mirave dhe falënderimi i Allahut për to.
11. Mos ta teprojë në lutje duke thurur ritëm poezie.
12. Këmbëngulja, përulësia dhe strehimi.
13. Tu kërkojë falje atyre që u ka bërë zullum (padrejtësi), duke ia bashkëngjitur asaj pendimin.
14. Lutja të bëhet nga tri herë.
15. Drejtimi nga Kibla.
16. Ngritja e duarve gjatë duasë.
17. Marrja abdes para duasë po që se i lehtësohet një gjë e tillë.
18. Të mos e teprojë në dua.
19. Lutësi të fillojë të lutet për vete, para se të lutet për të tjerët në qoftë se lutet për dikë tjetër.[1]
20. Ta lusë Allahun nëpërmjet emrave të Tij të bukur dhe cilësive të Tij të larta, ose nëpërmjet ndonjë vepre të mirë që e ka bërë, apo nëpërmjet duasë së ndonjë personi të mirë që është gjallë dhe prezent tek ai.
21. Ushqimi, pirja dhe veshja e tij të jenë hallall.
22. Të mos lutet për të bërë mëkat, apo për t’i ndërprerë lidhjet farefisnore.
23. Të urdhërojë për të mirë dhe të ndalojë nga e keqja.
24. Të largohet nga të gjitha mëkatet.
[1] Përcillet në hadithe të sakta se i Dërguari i Allahut salallahu alejhi ue selem kur është lutur ka filluar me vetveten e tij në fillim, njashtu përcillet se ai në disa raste nuk ka filluar me veten e tij siç është rasti kur bëri dua për Enesin, Ibën Abasin, Umu Ismailin e të tjerë. Për më shumë shih në: sherh sahihul Muslim të Neveviut 15/144, tuhfetul ahfedhi sherh sahihu Tirmidhij 9/328, Buhariu meal fet-h 1/218.
