Feja është shumë e lartë që të nënçmohet me anë të ndotjes së kësaj bote, vepra e mirë nuk qëndron në këmbë veçse me anë të sinqeritetit, prandaj ai i cili veprat e ahiretit i bën për qëllime të kësaj bote do të dënohet me të.
I Dërguari i Allahut, paqja dhe mëshira e Allahut qoftë mbi të, ka thënë: “Ai i cili e kërkon diturinë, e cila kërkohet vetëm për fytyrën e Allahut, mirëpo ky e mëson me të vetmin qëllim që të përfitojë prej saj synime të kësaj bote, ky person nuk do ta shijojë erën e Xhenetit ditën e gjykimit.”[1]
Prandaj vepra e mirë edhe në qoftë se është e shumtë, porse nuk është me qëllim të mirë, kjo e çon njeriun deri në shkatërrim të asaj çfarë ka punuar. Pasi që Allahu kur tregon për hipokritët tregon se ata: falen, agjërojnë, japin nga pasuria e tyre, luftojnë në rrugë të Allahut, madje lexojnë edhe Kur’an, kurse për këtë të fundit i Dërguari i Allahut, paqja dhe mëshira e Allahut qofshin mbi të, ka thënë: “Shembulli i munafikut i cili e lexon Kur’anin është si shembulli i borzilokut, erën e ka të mirë ndërsa shijen e ka të hidhur.”[2] Kurse Allahu i Madhëruar për shkak të humbjes së sinqeritetit të tyre thotë për ta: “Munafikët do të jenë në fundin (në thellësitë më të mëdha) e xhehenemit dhe për ta nuk ka ndihmës.”[3] Ndërsa i pari i cili do të digjet në zjarrin e xhehennemit është: lexuesi i Kur’anit, luftëtari (muxhahidi) si dhe shpenzuesi i pasurisë, sepse veprat e tyre nuk i kanë bërë sinqerisht për Allahun, mirëpo i kanë bërë që të thuhet filani është lexues i Kur’anit, filani është bujar, filani është trim.
Prandaj me fjalën tënde dhe veprën tënde kërko atë që gjendet Allahu, sepse ajo është ajo që mbet, ndërsa çdo gjë pos saj do të zhduket.
Kështu që poqëse një rob bën një vepër e cila nga jashtë duket se bëhet me qëllim të mirë, mirëpo qëllimin e ka ta arrijë kënaqësinë e kësaj bote kjo është hipokrizi, dyfytyrësi në vepra.
Ibn Rexhebi ka thënë: “Prej cilësive më të mëdha të dyfytyrësisë në vepër është: të bësh ndonjë vepër e cila nga jashtë tregon se është e mirë, porse qëllimin e ka të keq, dëshiron me anë të saj të përfitosh të mirat e kësaj bote dhe kjo dëshirë i plotësohet, madje me të i arrin qëllimet e tij. Për këtë vepër ai madje edhe gëzohet pasi që arrin ti mashtrojë njerëzit, në të njëjtën kohë ai lavdërohet nga njerëzit, porse ne nuk duhet të harrojmë se këto lloj veprash janë karakteristikë e hipokritëve dhe jehudëve, në bazë të asaj që na ka treguar Allahu në Kur’anin Famëlartë.”[4]
Kush dëshiron të lavdërohet për një vepër të mirë, të cilën nuk e ka bërë, ky person kërcënohet me zjarr. Allahu i Madhëruar ka thënë: “Mos mendo se janë të shpëtuar ata që gëzohen për atë që bënë, dëshirojnë të jenë të lavdëruar për atë që nuk e punuan, mos llogarit shpëtim për ta, ata kanë një dënim të dhimbshëm.”[5]
Përgaditi: Nexhat Ceka
[1] Transmeton Ahmedi dhe Ebu Davudi.
[2] Mutefekun-alejhi.
[3] Nisa: 145.
[4] Xhamiul-ulumi vel hikem 2/493.
[5] Ali Imran: 188.
