Kur Ibn Omeri, -radijallahu anhu!-, e kuptoi vlerën e përcjellës dhe varrimit të xhenazes, tha: “Sa kirate paskemi neglizhuar!”.
Ibrahim ibën Ed’hemi, rrëfen: “Shkova të vizitoj një adhurues të devotshëm, që ishte i sëmurë. Ai vazhdimisht shikonte këmbët e veta dhe qante. I thashë: “Çfarë të çon të qashë?!” Tha: “Nuk jam pluhurosur në rrugë të Allahut!”.
Njëri prej të parëve tanë qante shumë, e i thanë: “Çfarë të bën të qashë?!” Tha: “Po qaj për atë ditë që nuk kam agjëruar, e për atë natë që nuk kam faluar namaz të natës!”.
Omeri, -radijallahu anhu!-, e ka pasë ndëshkuar vetvetën kur i patë ikur namazi i ikindisë me xhemat, duke e detyruar të japë sadakë një tokë të tij, e cila kishte vlerën e dyqind mijë dirhemëve.
Abdullah ibën Omeri, -radijallahu anhuma!-, kur i ndodhte që t’i ikte namazi me xhemat, e bënte atë natë përplot gjallëri me ibadet.
Kurse Ibën ebi Rebiut kur i patë ikur suneti i sabahut, si ndëshkim ndaj vetvetës ka pasë liruar një skllav.
Nga arabishtja: Mirsim Maliqi
