Disi i hutuar nga ndjenjat e përjetuar më parë, ecja rrugës sime, por as vetë s’dija kah më shpien këmbët. Jo veç që unë ndihesha i lumtur, por edhe sytë e mi kënaqeshin në këtë bukuri të rrallë. Ngado që shkoja, pajtohesha, ngase e dija se jashtë kornizave të këtij kopshti s’do të dalë. Isha brenda në të dhe e ndieja sikur në brendinë time është i njëjti kopsht gëzimesh.
I isha afruar një luleje ku këmba ime ishte ndeshur me trupin e saj. Ajo dukej si të ishte e turpëruar ku koka e saj ishte fshehur pas fletëve të saj. E unë, me të kapur në dorë, prej saj e mora këtë porosi: Xhabiri ka thënë: “Nëse agjëron, atëherë le të agjërojë veshi yt, syri yt dhe gjuha jote nga gënjeshtra dhe mëkatet. Largoja mundimet shërbëtorit dhe të kesh durim e qetësi në ditën e agjërimit tënd dhe mos e bën të njëjtë ditën e agjërimit me ditën e mosagjërimit tënd.”
E madhe është madhëria e Atij i Cili e obligoi këtë muaj me agjërim, doli nga gjuha, pas leximit të kësaj luleje. Kur tërë qenien e vet, njeriu e përfshinë në adhurime, pritet që brendia e tij të pastrohet dhe veç vepra të pastra pritet të rezultojnë prej tij. Dihet se fjala që dhemb, shëron, e zemra që vuan, shpëton. Aty ku përpjekja është e madhe për mirësi, s’ka kohë të lirë që të humbet dhe aty kur shfrytëzohet sasia e vogël me masë, mbahet konsideratë për të madhën. Ai i cili e ka ndier skamjen në ushqim, do të bëhet i mëshirshëm ndaj skamnorëve në bollëk.
M’u kujtua një thënie që kisha lexuar më herët, se aty ku përmendja e Zotit qëndron në gjuhë, pafundësia bëhet qëllimi i tij. Për këtë, sa jep njeriu për në rrugën e Tij, Ai i jep këtij qetësi dhe rahati në rrugën e tij. Mrekulli fshihet në jetë, ngase e padukshmja ka vlerë më tepër se sa e dukshmja, ky është fakt se banorëve të Parajsës, shpërblimi më i madh i cili u jepet atyre është largimi i perdes për ta parë Zotin. Ndaj, lehtë hidhet një shikim, vështirë harrohet ajo që është parë, për këtë, zemrës jepi çka duhet, jo çka donë ajo. Sepse sa më shumë e ruajmë shikimin, aq më e qetë është zemra, dhe sa më tepër heshtim, aq më e lehtë është gjuha.
Kur u kthjella nga kjo, vërejta se gishti tregues e fërkonte syrin, një flladitje shpirtërore e kishte përfshirë zemrën nga ky notim në këtë thënie. Ishte qetësuar dukshëm saqë erën të cilën e lëshonte lulja që ta nuhas më dukej se ishte shkrirë në mendimet që më rrodhën në mendje nga kjo lule, dhe të dyja së bashku jetonin në kënaqësitë që i jepte besimi në to. Sa e ëmbël jeta me besim, pëshpërita në vete, dhe, duke dashur ta vazhdojë ecjen time në kopsht, së bashku me lulen e lëshova edhe këtë thënie të moçme, të cilën më herët e kisha dëgjuar nga të mençurit e hershëm, si e shfrytëzojmë kohën, e kemi mendimin, e si e kemi mendimin, e kemi edhe jetën!
BLERIM MUHAXHERI
Burimi: albislam.com
