Nga këndi im që isha duke ecur, disi me këmbët e mia kisha lënë gjurmë në tokë dhe në të kisha krijuar disa shtigje kah të shkojë. Isha i lumtur cilitdo shteg t’i qasesha, e dija se fundi ishte i njëjtë. Përfundoja me lule në dorë. Për një copë herë duke i shikuar gjurmët në tokë, buzë këmbës sime një lule ishte mbështetur dhe s’lëvizte. Mora përshtypjen se është këputur dhe mbështetjen që të qëndrojë në këmbë e ka marrë te këmba ime. Kisha gabuar, ajo nga dëshira që ta marrë në dorë e kishte bërë këtë gjest.
Dhe me të kapur në dorë, aty lexova: Abdullah ibën Mubareku ka thënë: “Jepni lëmoshë qoftë edhe një hurmë, sepse kjo mund ta pakësojë urinë dhe etjen e të uriturit dhe i shuan mëkatet sikurse uji që e shuan zjarrin.”
Një çast m’u duk se nuk mora frymë fare, aq befasisht ndikoi kjo thënie, saqë e lexova edhe dy herë të tjera në vete. Kur ia zgjatë dorën nevojtarit, përveç që e fiton zemrën e tij, bën që zemra e tij ta përjetojë mirësinë që ia ke dhënë. Sa më e pastër zemra, aq më penduese është te Zoti, andaj atë që e do, e dallon nga të tjerët. Bën mirë, edhe nëse të duket pak, ngase për syrin e tjetrit është kapje për dore dhe orientim në rrugën e ndritur. Mos e lësho çastin që të afrohet për t’i bërë mirë dikujt, frymëzimi është një urtësi të cilën i urti duhet ta marrë kur do që ta takojë.
Njeriu është i nevojshëm që të kërkojë falje për mëkatet e tij, ngase një zemër sikurse digjet për të bërë mirë, nëse është e mirë, ashtu edhe digjet nga e keqja ku është mbytur, nëse është e keqe. Dihet se roli i “tokës” në jetë është në tokë të sjell paqe, dhe në paqe të jetojë me të tjerët. Një kafshatë bukë të nxjerr nga xhepi yt s’të kushton shumë, por e shuan një etje njeriu që për dikë kushton me jetë.
Në raportin e zemrës me të mirën dhe të keqën, angazhimi i tij me ato që merret në përditshmërinë është një çelës që i jep kahe zemrës kah të orientohet. Merr mësim nga ai i cili e ka zemrën e pastër, ngase di të ta tregojë rrugën, e mos e ndiq atë që ka zemër të verbër, sepse nuk sheh për të të orientuar në rrugë. Aty ku dhimbja shfaqet me buzëqeshje, durimi buron nga besimi. Me besim një jetë shndërrohet në Parajsë, lumturia është një gjë që s’shihet, por që i jep jetë jetës së atij që e përjeton.
Në këtë mënyrë, edhe jeta ime mori një kahe tjetër me këtë lule duke u shoqëruar, njeriu është në fenë e shokut të tij, m’u kujtua kjo thënie e të Dërguarit. E unë, që si shok në këtë rrugëtimin tim, i kam lulet jam duke e parë ndikimin e tyre në mua. E tash, si çdoherë, ndarje prej tyre përjetohet më së rëndi dhe unë para se të ndahem, po e ndaj një mendim me ju… Besimi e ujit lulen me lotin e syrit, dhe e nxjerr shpërblimin prej vendit që zë vend në zemër.
BLERIM MUHAXHERI
Burimi: albislam.com
