Me të lëshuar, e dija detyrën e radhës. Mendja më ishte mbushur me dije të dobishme në këtë rrugëtim, ku përveç që i shijoja kënaqësitë e zemrës, ndieja edhe një lloj mbushjeje shpirtërore në qenien time.
Vërtetë, ky Muaj është muaji i ushqimit të shpirtit dhe i të kuptuarit të së vërtetës për qëllimin e tij në botë. Hapi i dytë pas lëshimit të lules paraprake ishte vendimtar, nuk m’u deshtë më tepër, ja lulja e radhës duke më pritur. Ende pa iu afruar, buzëqeshja e saj m’i mori mendtë dhe i zhytur në këto mendime, lulja veç se kishte përfunduar në duart e mia.
Ja se çka shkruante aty: Muxhahidi ka thënë: “Nëse u shmangeni dy gjërave, agjërimi juaj është në rregull: përgojimit dhe gënjeshtrës.” Morali i kësaj feje është turpi, e kur njeriu është i zbukuruar me turp, kryen vepra të cilat u bëjnë dobi të tjerëve. Njeriu e arrin mirësinë në sajë të adhurimeve, dhe e pastron mendimin aq sa e ka zemrën e pastër. Gjatë agjërimit kur gjuhën e ke të privuar nga ushqimi i saj dhe në këtë kohë e angazhon me vepra të cilat burojnë nga agjërimi, arrihet qëllimi i këtij adhurimi në jetën e agjëruesit.
Në këto ndjenja, fjalët flasin më shumë me heshtje se sa nëse përpiqesh t’i shqiptosh ato. Ndaj, të bërit mirë është freski për zemrën, sa më shumë e angazhon veten me punë të mira, aq më tepër e largon të keqën nga vetja. Për këtë kur e kapë gjuhën që të mos flasë, s’e privon vetëm nga zhurmimi i fjalëve, por edhe nga robërimi i vetes në atë që thua. Aty ku pëlqehet heshtja, largohet mundësia nga rrëshqitja e gjuhës, m’u kujtua si fjalë që më herët e kisha dëgjuar diku. Zemra u jepet adhurimeve kur gjuha është e preokupuar me to, por edhe kur ajo qëndron larg mëkateve, sa ajo u përkushtohet adhurimeve, aq është e vetëdijshme për veprimet që i bën…
I zhytur në ndikimin e adhurimit në jetën e agjëruesit, lulen rastësisht e kisha futur në xhepin e xhaketës. Vetëm e shikoja dhe m’u dhimbsej ta lëshojë për ta vazhduar rrugën, ngase prej saj mora një mësim që më nevojitet në jetë. Nuk më mbeti asgjë më tepër, vetëm ta them edhe mësimin që e mora si porosi prej saj… Përmendja e Zotit është për zemrën siç është shiu për tokën, ngase adhurimi të ngrit, e mëkati të ulë…
BLERIM MUHAXHERI
Burimi: albislam.com
