Një mbret kishte dalë për të shëtitur dhe pa një bujk që po lëvronte tokën. Ai vërejti se bujku ishte i gëzuar dhe i lumtur. Ai pyeti bujkun dhe i tha:
-O ti njeri, po të shoh, se je i gëzuar me punën tënde në këtë tokë, a është kjo toka jote?- Bujku iu përgjigj:
-Jo, o zotëria im, unë këtu punoj me para.- Mbreti i tha:
-Sa merr për punën që bën?
-Katër para për çdo ditë.- Mbreti e pyeti përsëri:
-A të mjaftojnë ty këto para?
-Po, më mjaftojnë dhe më teprojnë. Një pare e shpenzoj për nevojat e mia, me një paguaj borxhin, një tjetër e jap hua, dhe një e harxhoj në rrugë të Allahut.- Mbreti i tha:
-Kjo është një enigmë, që unë nuk e kuptoj?!… -Bujku i thotë:
-Ta shpjegoj unë, o zotëria im:
Paranë që e shfrytëzoj për nevojat e mia, kjo është paraja me të cilën jetoj unë dhe bashkëshortja ime, ndërsa paraja me të cilën paguaj borxhin është ajo para që e jap për babën dhe nënën time. Ata më kanë edukuar dhe janë kujdesur për mua sa kam qenë i vogël, ndërsa ata tashti janë të shtyrë në moshë dhe nuk munden të punojnë, ndërsa paren që e jap hua është paraja që e shpenzoj për fëmijët e mi. Unë i edukoj, i ushqej, i veshmbathje dhe kur plakem do të ma kthejnë huan, ndërsa paranë që e jap në rrugë të Allahut është ajo që shpenzoj për dy motrat e mia të sëmura.- Mbreti i tha:
-Të lumt, o njeri.
Mbreti i la bujkut një shumë parash dhe shkoi i çuditur nga urtësia e bujkut të thjeshtë.
Përshtati: Valdet Kamberi
