Qaj për vetën tënde,
Kur atë e gjen të dobët përballë epsheve, e të madh karshi mëkateve!
Qaj për vetën tënde,
Kur të keqën e sheh e nuk e urren, e, tek sa të mirën e sheh, atë e përbuz!
Qaj për vetën tënde,
Kur qan për një skenë emocionuese në film, e në anën tjetër nuk ndikohesh nga leximi i Kuranit Fisnik!
Qaj për vetën tënde,
Kur me vrap nisesh pas kësaj bote kalimtare, përderisa askënd nuk e garon në respektimin e Allahut!
Qaj për vetën tënde,
Kur e shndërron namazin tënd nga ibadeti në adet, nga momenti i rehatisë në çast lodhjeje!
Qaj për vetën tënde,
Nëse sheh në vetën tënde pranim të mëkateve, e dëshirë për kundërshtim të Atij që i di fshehtësirat!
Qaj për vetën tënde,
Nëse nuk gjen ëndje në ibadet, e as kënaqësi në respektimin e Allahut!
Qaj për vetën tënde,
Kur mbushesh me derte, e përmbytesh me mërzi, e ti posedon mundësinë që në pjesën e tretë të natës (t’i lutesh Allahut, e ti këtë s’e bën, sh.p).
Qaj për vetën tënde,
Kur e humbet kohën kot në atë që nuk të bën dobi dhe e di se do të llogaritesh, megjithëkëtë je i pakujdesshëm!
Qaj për vetën tënde,
Kur e kupton se e ke gabuar rrugën, e një pjesë e madhe e jetës veçse të ka kaluar!
Dhe së fundmi, qaj për vetën tënde,
Me një qarje plot keqardhje… Ji pishman… I penduar… I kthyer tek mëshira e Zotit tënd!
E, ti e di mirë që dera e pendimit është e hapur derisa nuk arrin shpirti në fyt!
