1. Allahu, xhele ue ala, ka thënë; “Atë(Kuranin) nuk e prek kush, vetëm të pastrit.” (El Vakia; 79).
Gjithashtu, kuptimet e porosive Kuranore nuk i kupton askush pos atyre që i kanë zemrat e pastërta, e ato janë zemrat e të devotshmëve.
Shejhul Islam Ibn Tejmije, rahimehullah Mexhmu’ul Fetava; 13/242
2. Ajeti më madhor që ka mundësi të këshillohet me të ngrënësi i kamatës dhe ata që janë dhënë pas parasë dhe dunjas është fjala e Allahut: “Dhe ruajuni ditës kur do të ktheheni te Allahu, dhe secilit njeri i plotësohet ajo që ka fituar, dhe atyre nuk u bëhet padrejtësi.” (Bekare; 281).
Dr. Muhamed Rebia
3. Ibn Kajimi, rahimehullah, ka thënë; “Kur Allahu e cek në Kuran shpëtimin e ndërlidh ngushtë atë me veprat e të shpëtuarit.”
Fjala e Ibn Kajimit rahimehullah, bëhet e qartë nëse kthehemi në fillimin e sures el Bekare, ku tregon shpëtimin e të devotshmëve, si shkak i veprave të tyre; Besimi në të fshehtën (gajbin), falja e namazit, dhënia e zekatit dhe lëmoshës, etj. Et Tibjan Fi Eksamil Kuran; fq.15
4. Allahu, xhele ue ala, ka thënë; “Atij (njeriut) i takon ajo që e fitoi dhe atij i bie ajo (e keqe) që e meritoi.” ( El Bekare; 286).
Erdh shprehja për veprat e mira,”ajo që e fitoi”, ngase ajo është në të mirën e robit dhe ai përfiton nga ajo, kurse për punët e këqija erdhi sprehja, -“atij i bie”,- pra është në dëm robit dhe kundër tij.
Et Tes’hil Liulum Et Tenzil; 1/157
5. Allahu, xhele ue ala, ka thënë; “E vëllai im, Haruni, ësht më orator se unë.” (Kasas: 34).
Nuk mjafton vetëm qëllimi i pastër në thirrjen Islame nga ana e thirrësit por duhet t’i kushtohet rëndësi të veçant edhe formës së thirrjes dhe sqarimit të saj.
Shejh Dr. Omer el Mukbil
Nga arabishtja; Suad Shabani
