Një natë para agimit të mëngjesit një njeri u ul afër bregdetit dhe gjeti një qese të mbushur me gurë … shtriu dorën dhe mori një gurë nga kjo qese e hodhi në det dhe u mahnit nga zëri që dilte prej tij, u kthye dhe vazhdoi të hudhte gurët e tjerë në det për t’shijuar zërin e tyre.
Po afrohej drita e diellit dhe filloi të zbrazet qesja që ishte pranë tij derisa i mbeti vetëm një gurë në qese.
Kur lindi dielli, njeriu shikoi këtë gurë dhe gjeti xhevahirë në dorën e tij, zbuloi se gjithçka që hodhi më parë ishin xhevahirë e jo gurë.
Thoshte me zërin e pishmanit: Sa i çmendur që jam, i hodha xhevahirët duke menduar se ishin gurë, vetëm për të shijuar zërin e tyre !
Betohem në Allahun, sikur ta dija vlerën e tyre nuk do të veproja kështu me to.
Të gjithë ne jemi si ky njeri:
-xhevahirët në qese janë vitet, e që ne i harxhojmë çast pas çasti në gjëra të kota.
-zëri i ujit, janë kënaqësitë e përkohshme të kësaj bote.
-(errësira e natës) është shkujdesi (gafleti)
-(shfaqja e agimit) është shafqja e se vërtetës, e kjo në momentet e vdekjes, kur më nuk ka kthim.
Zgjohu që tani dhe mos e humb kohën tënde dhe xhevahirët e tu pa dobi?
Do të pendohesh atëherë kur nuk bën dobi pendimi.
Përktheu dhe përshtati: S.M
