Ajo që më së tepërmi devijon dhe e shmangë njeriun nga e vërteta, është shoqërimi i të kotës në formë konkrete apo abstrakte, pa njohje të mëhershme të drejtë ndaj të vërtetës, siç është transmetuar në një thënie: “Shikimi i tepërt në të pavërtetën, largon njohjen e të vërtetës nga zemra”.
Për këtë, tekstet hyjnore tërheqin vërejtjen nga thellimi, shikimi i vazhdueshëm apo ndenja me ithtarët e të kotës “mos rrini me ata derisa të mos hyjnë në bisedë tjetër”. Nisa, 140.
Për arsye se, zemra e përvetëson mendimin apo idenë pak nga pak, derisa ato të mbizotërojnë atë, për këtë Allahu duke sqaruar fatin e tyre (që rrinë së bashku) më pas tha: “Përndryshe, ju do të jeni si ata” Nisa, 140.
Pra, gjendja e juaj do të jetë e njëjtë me të tyren, dhe ky është shkaku për devijimet e shumta tek njerëzit, andaj paganët kur u pyetën : “Çfarë u solli juve në Sekar (xhehenem)?” thanë: “dhe jemi lëshuar në biseda të kota me bjerraditësit”.
Ahmed in Hanbeli transmeton nga ibn Mesudi, radijallahu anhu, se ka thënë: “Njerëzit me më tepër gabime janë ata që më tepër përzihen me të kotën”.
Shejh Abdulaziz Et-Tarifi
https://www.facebook.com/AbdulazizEtTarifi
Përktheu: Hoxhë Shpend Zeneli
Burimi: albislam.com
