Arma e të ultëve është fjala e shëmtuar.
Ebu Xh’afer el-Bakir
Njeriu i ulët nuk ka parime të mëdha për të cilat të luftojë, as virtyte që ta mbrojnë, as dije që ta ngre, e as moral që ta nderojë. Prandaj, kur ai ndjen se po e humb një debat, një konflikt, apo në jetën e përditshme, i kthehet armës së vetme që njeh: gjuhës së shëmtuar – sharjeve, fyerjeve, përqeshjes, përgojimit, sarkazmës së helmuar.
Kjo është armë e dobësisë dhe e ligësisë. Ashtu si frikacaku që nuk guxon të përballet, por godet pas shpine, po ashtu edhe njeriu i ultë nuk ka guximin e edukatës, durimin e diturisë, e as logjikën e urtësisë — por e ka gjuhën helm që shfryen mllef, urrejtje e zili.
Nga buron kjo sjellje?
Fjala e shëmtuar është pasqyrë e shpirtit të sëmurë. Ajo del nga një zemër e përlyer me urrejtje, me xhelozi dhe me zili. Ndërsa fjala e bukur buron nga pastërtia, nga modestia dhe nga drita e zemrës që e njeh Zotin dhe e di vlerën e robërisë ndaj Tij.
Kush është i përulur para Allahut, është i butë me njerëzit. Kush është i pasur me mendje e me zemër, nuk ka nevojë për fjalë të ndyra. E kush është i zbrazët, mundohet të mbulojë boshllëkun me zë të lartë e fjalë të liga.
Allahu i Lartësuar thotë:
“وَقُلْ لِعِبَادِي يَقُولُوا الَّتِي هِيَ أَحْسَنُ”
“Thuaju robërve të Mi të flasin fjalën më të mirë.” (Isra, 53)
Pejgamberi ﷺ ka thënë:
“من كان يؤمن بالله واليوم الآخر فليقل خيراً أو ليصمت.”
“Kush beson në Allahun dhe në Ditën e Fundit, le të thotë mirë, ose le të heshtë.”
(Buhariu dhe Muslimi)
16/07/2025
