Në kohën e sotme, ku drita e kamerave është bërë më e fortë se drita e devotshmërisë, dhe numri i ndjekësve më i rëndësishëm se numri i veprave të mira të fshehta, është rrezik i madh që thirrësi të mashtrohet me vetveten.
Të shohësh një thirrës që flet me pasion, por në brendësi e ndjen se fjalët i ka për të rënë në sy, jo për të udhëzuar – kjo është krenaria e maskuar me petkun e fesë.
Çka thonë dijetarët për këtë sëmundje?
Ibn Xheuzi ka thënë:
“Sa prej këshilluesve që përmendin Allahun, por e kanë harruar vetë Atë!”
Ibn Atail-lah el-Iskenderij ka thënë:
“Ndoshta Allahu ta ka hapur derën e bindjes, por jo derën e pranimit… dhe ndoshta të ka lidhur me një gjynah që të theu, e ai ishte më i dobishëm për ty se bindja që të ngriti dhe të bëri mendjemadh!”
Nga fillon kjo sëmundje?
-Fillon kur thirrësi gëzohet me lavdatat dhe i mbledh në zemër si trofe.
-Kur e sheh veten si standard të së vërtetës, e çdo kush që nuk është si ai, është i gabuar.
O ti që i fton njerëzit në rrugën e Allahut, kujdes! Shumë thirrës kanë folur bukur dhe kanë prekur zemrat e të tjerëve, por zemrat e tyre ishin të zbrazëta.
Mos e mat vlerën tënde me komentet e njerëzve, por me heshtjen tënde natën kur i lutesh Allahut.
Mos e harro fjalën e Hasan el-Basriut:
“Besimtari i vërtetë bashkon mes bindjes dhe frikës, ndërsa hipokriti bashkon mes mëkatit dhe vetëkënaqësisë.”
15/07/2025
