Në thellësi të çdo shpirti fisnik rrezaton edukata – ajo që nuk matet me diploma, por me kulturën e sjelljes, me thjeshtësinë e fjalës dhe butësinë e zemrës. Ai që di të respektojë të moshuarit, të buzëqeshë ndaj fëmijës, të ndihmojë pa pritur falënderim – është i pasur në sytë e qiellit, edhe nëse nuk zotëron asgjë në tokë.
Modestia është kur ke shumë për të treguar, por zgjedh të heshtësh. Kur fjalët tua janë të ëmbla edhe ndaj atyre që s’të kuptojnë. Kur lartësia jote nuk i rëndon të tjerët, por i frymëzon ata të ngrihen. Kjo është hijeshia e karakterit – ajo që nuk plaket dhe nuk zbehet me kalimin e kohës.
Allahu i Madhërishëm thotë në Librin e Tij:
“وَقُولُوا لِلنَّاسِ حُسْنًا”
“Flisni me njerëzit fjalë të mira.” (Bekare: 83)
Në një botë ku shumë flasin për të sunduar, pak janë ata që flasin për të shëruar. Dhe fjalët e mira janë ilaç për zemrat që nuk njihen nga pamja.
Njeriu që mbjell mirësi, nuk ka nevojë të kërkojë lavdi. Gjurmët e tij mbesin në shpirtrat që i preku, në kujtimet që la, në buzëqeshjet që shkaktoi. Ai bëhet i pranishëm edhe kur nuk është më. Sepse janë njerëzit e tillë që e bëjnë botën më të butë, më të ngrohtë, më të denjë për të jetuar e këtë më së miri e mbjell në zemër besimi. Ibn Kajim Xheuzije thotë:
“Në zemrën e njeriut ka një çarje që nuk mund ta mbushë asgjë, përveç sinqeritetit ndaj Allahut, dhe butësisë ndaj krijesave.”
(El-Fevaid)
Ndaj, bëhu njeriu që ecën lehtë, por që lë gjurmë të thella. Mos kurse mirësi, sepse ndoshta një fjalë e jotja do jetë dritë për dikë në errësirë. Bëhu përqafim për zemrat që dridhen, bëhu arsyeja që dikush të besojë se mirësia nuk është një përrallë, por një realitet që ende ecën mes nesh.
17/06/2025
