Ka njerëz që kanë shijuar adhurimin, kanë ndier ëmbëlsinë e lutjes, qetësinë e namazit dhe dritën e Kuranit. E kanë ditur se çfarë do të thotë të jesh pranë Allahut. Por më pas, zemra u përmbys, rruga u errësua, shpirtit iu prish shija… Dhe këta janë më të pikëlluarit ndër krijesa.
Ibn Kajjimi spjegon:”Kush ka shijuar ëmbëlsinë e afërsisë me Allahun, pastaj ka devijuar, ai jeton në dynja i dëshpëruar: as nuk ka rehatinë e injorantëve, as kënaqësinë e njohësve (të Zotit).”
Ndërsa Ibn Rexhebi ka thënë:”Devijimi (rrëshqitja pas afërsisë me Allahun) është më e rëndë se vetë sëmundja. Ndoshta edhe të shkatërron. Kërkoni nga Allahu qëndrueshmëri në adhurime deri në vdekje, dhe kërkoni mbrojtje nga lëkundja e zemrës dhe nga kdevijimi pas përmirësimit. Sa e frikshme është poshtërimi i mëkatit pas nderit të bindjes ndaj Allahut! Dhe sa i shëmtuar është varfërimi i lakmisë pas pasurisë së kënaqësisë me pak.” Letaiful-Me’arif
Këtu kuptohet se jo çdo njeri që ka pasur fillim të mirë ka edhe fund të mirë. Qëndrueshmëria është dhuratë hyjnore që duhet kërkuar vazhdimisht. Sa prej atyre që kanë qarë në sexhde, sot nuk e ndjejnë fare shijen e saj? Sa prej atyre që kanë qenë në rreshtin e parë në xhami, sot mezi ngrenë duart për të bërë një lutje?
Çfarë na mësojnë këto fjalë?
1. Afërsia me Allahun është begatia më e madhe në jetë.
– Është ajo që sjell rehati të brendshme që s’mund ta blejë as pasuria, as fama.
2. Devijimi pas udhëzimit është dënim në këtë botë.
– Sepse askush nuk e vuan largësinë nga Allahu më shumë se ai që ka qenë afër.
3. Duaja për qëndrueshmëri është thelbi i suksesit.
– Pejgamberi ﷺ lutej: “O Ti që e përmbys zemrën, përforcoje zemrën time në fenë Tënde!”
Hoxhë Agim Bekiri 12/06/2025
