Vendin e kishte mbuluar një heshtje varri. Rrugët e dikurshme të mbushura me jetë tani ishin bërë hije të vetvetes — të zbrazëta, të zymta, dhe të rënduara me hijen e vdekjes që fshihej pas çdo qosheje. Në horizont, si gjarpër helmues, shtrihej ushtria e pushtuesit që kishte rrethuar qytetin si një murtajë pa mëshirë. Asnjë copë buke, asnjë grusht oriz, asnjë pikë qumështi nuk lejohej të hynte në këtë kafaz të madh njerëzor – Gaza.
Qytetarët kishin mbetur me dy zgjidhje të pamëshirshme:
Ose të dorëzonin vendin e tyre – ta shisnin tokën, kujtesën, identitetin – në duart e atyre që vinin me armë në duar dhe buzëqeshje të rreme në fytyrë – cionistët,
ose të qëndronin, dhe të vdisnin ngadalë – fëmijë, pleq, gra – të tretur nga uria, të rraskapitur nga pritja që nuk sillte asgjë përveç vdekjes.
Fëmijët klithnin. Dhe kjo ishte britma më therëse që e shkundte zemrën e çdo nëne e babai.
“Nënë, jam i uritur…”
“Baba, dua bukë…”
Por buka ishte bërë një kujtim. Një ëndërr që tashmë ndjellte dhembje.
Ndërkohë, në sytë e botës, pushtuesi luante lojën e vet të ndyrë. Me kamera dhe flamuj të bardhë, ai shfaqej si engjëll shpëtimtar. Dërgonte thasë me miell, shpërndante fotografi dhe video se po i ndihmonte “civilët e pafajshëm”, ndërsa në realitet, gjithçka ishte kurth.
Kur njerëzit e dëshpëruar dilnin nga shtëpitë e tyre për të marrë një thes miell – të paktën për fëmijët – ata priteshin me plumba.
Mielli ngjyrosej me gjak.
Thasët që duhej të ushqenin jetën, shndërroheshin në varre.
Gjaku përhapej në rrugicat që dikur mbanin aromën e bukës së sapopjekur.
Ishte një lojë e djallit, e regjur me hipokrizi dhe gënjeshtër. Bota e shikonte nga ekrani, dhe besonte atë që donte të besonte. Sepse të përballesh me të vërtetën, ishte shumë e rëndë. Ishte më lehtë të besoje imazhin e një pushtuesi “human”, sesa të pranosh se mielli ishte helm, dhe ndihma ishte kamuflazh për masakër.
Por edhe në këtë terr, qyteti nuk u dorëzua.
Ata që mbetën, vendosën të mos e falnin as tokën, as fjalën, as nderin.
“Le të na merr uria, por jo poshtërimi!” – thoshin burrat e mbetur, ndërsa varrosnin të afërmit me duar të zbrazura.
“Le të qajë fëmija im për bukë, por të mos mallkojë një ditë që ia lashë armikut vendin tim.”
Dhe kështu, mes miellit dhe gjakut, shkruhej një histori e vërtetë.
Një histori që s’e do kamera, as titujt bombastikë të lajmeve, por që jeton në kujtesën e çdo zemre të pastër.
Sepse kur bota shet drejtësinë për spektakël, dikush duhet të mbetet për të dëshmuar.
Edhe me barkun bosh, edhe me duart plot gjak.
Agim Bekiri
19/06/2025
